INTERIA.PL - Portal internetowy

Leksykony

  
Szukaj
Słownik:
Język polski

Język polski
ANKIETA
 
Największa wyspa na kuli ziemskiej to:
 
Wpisz hasło: Obszar poszukiwania
   
     
Wyświetl po
     haseł na stronie w formacie  
SZUKAJ
pomoc                 
LOSUJ
 
Słownik: język polski
A  B  C  D  E  F  G  H  I  J  K  L  Ł  M  N  O  P  Q  R  S  T  U  W  X  Y  Z  
1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 [14] 15 16 17 18 19 20  »»
131. apel  (franc. appel = wezwanie, odwołanie się)
  bezpośredni zwrot autora do odbiorcy wzywający do działania (np. liryka rewolucyjna) lub będący wyrazem uczuć łączących nadawcę i odbiorcę; adresatem a. może być jedna konkretna osoba (np. ...
132. apoftegmat  (gr. apóphtegma = wypowiedź, sentencjonalna odpowiedź, aforyzm)
  zwięzłe, dobitne powiedzenie, pouczająca przypowieść ( parabola), często nawiązujące do przysłów; nazywany też facecją, anegdotą. Najstarszy zbiór a. pochodzi z I i II w. (Plutarch). ...
133. apokalipsa  (gr. apocálypsis = odsłonięcie, objawienie)
  gatunek lit. opisujący tajemnice końca dziejów świata i sensu jego istnienia; Bóg lub Jego wysłannik objawiają wybranemu człowiekowi ukryte rzeczy, najczęściej za pomocą wizji: "To, co widzisz, ...
134. apokryf  (gr. apócryphos = ukryty, podrobiony)
  anonimowy lub o niepewnym autorstwie tekst niekanoniczny genologicznie i tematycznie powiązany z Biblią; stylizacja bibl. o heretyckim charakterze, zawierająca zwykle tajemną wiedzę, skrywaną przed ...
135. Apollinaire Guillaume, właśc. Wilhelm Apolinaris Kostrowicki  (1880-1918)
  poeta, eseista, teoretyk sztuki związany z ruchem franc. awangardy lit. początku XX w. W 1900 r. zamieszkał w Paryżu, gdzie stał się czołową postacią cyganerii skupionej w dzielnicach Montmartre i ...
136. apolog  (gr. apólogos = opowieść)
  lit. dydaktyczna; fabularny lub wierszowany utwór spokrewniony z bajką, przypowieścią ( parabolą); zawiera moralną przestrogę ukrytą w układzie zdarzeń.
137. apologeci  (gr. apologoúmai = bronię się, usprawiedliwiam się)
  pisarze chrześc. żyjący w II i III w., którzy w swych utworach bronili religii przed oskarżeniami przeciwników.
138. apologetyka  (gr. apologe-tikós logos = obrończa mowa)
  nurt piśmiennictwa rel.-filoz. uzasadniający fundamentalne zasady chrześc.; obejmuje traktaty innowierców przekonujące o wyższości ich religii; powstała w II-III w. Zob. apologia.
139. apologia  (gr. apologia = obrona, usprawiedliwienie )
  w piśm. rel.-prawniczym mowa wygłaszana lub napisana; obrona przed zarzutami i pochwała osoby, zasady, dzieła, instytucji lub światopoglądu, np. Obrona Sokratesa Platona.
140. apostołowie  (gr. apóstolos = wysłaniec)
  12 uczniów Chrystusa; w ST a. byli m.in. Mojżesz, Eliasz, Ezechiel; w NT termin nabrał nowego sensu - a. są wybrańcami, którzy wspomagają Jezusa w głoszeniu Ewangelii (M 3,14) i ...
Słownik: język polski
A  B  C  D  E  F  G  H  I  J  K  L  Ł  M  N  O  P  Q  R  S  T  U  W  X  Y  Z  
1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 [14] 15 16 17 18 19 20  »»
  POWIADOM O SERWISIE
 Matejko Jan
 Asturias Miguel Angel
 Havel Vaclav
 kabała
 Wyka Kazimierz
 osobliwości w odmianie
 Lem Stanisław
 Abakanowicz Magdalena
 Abe Kobo, właśc. Abe Kimifusa
 abecedariusz
 Abelard Pierre
 Abraham
 absolut
 absolutna muzyka
 Abakanowicz Magdalena
 Abe Kobo, właśc. Abe Kimifusa
 abecedariusz
 Abelard Pierre
ANATOMIA
nauka o budowie organizmów żywych, jedna z najstarszych dyscyplin biol.; podstawy a. stworzyli starożytni lekarze ...