| Słownik: język polski |  | |
|
|
| 1. |
Abakanowicz Magdalena (ur. 1930) |
| | rzeźbiarka, prof. ASP w Poznaniu. W 1966 r. stworzyła nowy nurt w tkaninie artystycznej Abakany, nadając jej trójwymiarowość (ogromne, tkane przestrzenne rzeźby z elementami ... |
| 2. |
Abe Kobo, właśc. Abe Kimifusa (1924-93) |
| | pisarz jap., przedstawiciel awangardy lit., autor powieści Kobieta z wydm (1962), dramatów, m.in. Ja jestem duchem (1958), Przyjaciele (1967), oraz scenariuszy filmowych. W jego ... |
| 3. |
abecedariusz (łac. abecedarius = alfabetyczny) |
| | utwór wierszowany, w którym układ liter rozpoczynających kolejne wersy lub strofy ułożony jest w porządku alfabetycznym; odmiana akrostychu. |
| 4. |
Abelard Pierre (1079-1142) |
| | franc. teolog, poeta i filozof; odrzucał wiarę w autorytety na rzecz rozumu, rozważał zagadnienia etyki i dogmatyki. Interesująca jest jego korespondencja zarówno o sprawach teol., jak i własnej ... |
| 5. |
Abraham (hebr. ab = ojciec + hamon = wiele) |
| | syn Tarego, protoplasta i patriarcha narodu izraelskiego. Bóg zawarł z nim przymierze, obiecując, że będzie mu błogosławił w zamian za wierność i posłuszeństwo Jego nakazom oraz trwanie w ... |
| 6. |
absolut (łac. absolutus = zupełny, skończony, doskonały, nieograniczony) |
| | w filozofii idealistycznej wieczna, niezmienna i nieskończona praprzyczyna, podstawa wszechświata, bóstwo; w znaczeniu potocznym niedościgły wzór. Za pierwszego filozofa, który użył nazwy "absolut" ... |
| 7. |
absolutna muzyka |
| | termin powstał w XIX w. na oznaczenie muzyki wolnej od treści narracyjnych, poetyckich, odnosi się w zasadzie tylko do muzyki instrumentalnej bez sugestii treściowych i bez programu ideowego czy ... |
| 8. |
absolutyzm |
| | 1) stanowisko filoz. uznające, że wartości, np. dobro, piękno, prawda, mają charakter absolutny, tzn. niezmienny, niezależny ani od społeczeństwa, ani od jednostki; 2) wg Monteskiusza to określenie ... |
| 9. |
abstrakcja (łac. abstractio = uprowadzenie) |
| | oddzielanie, przechodzenie od szczegółu do ogółu, od konkretu do uogólnień; jest wyrazem uniwersalizacji treści. A. w klasycznej estetyce oznacza wytwór abstrahowania. Przyjęło się uważać za ... |
| 10. |
abstrakcyjna sztuka |
| | w najszerszym znaczeniu - sztuka świadomie eliminująca formy znane z rzeczywistości (nie naśladująca jej ani też nie odwołująca się do jakichkolwiek symboli) na rzecz oddziaływania na odbiorcę ... |
